Ik ben een geboren en getogen import-Amsterdamse boy. Ik houd heel erg van woorden en taal. En alles wat daarmee te maken heeft.

Op een expressionele wijze.

Mocht je me met een woord willen vangen, doe dat dan het liefst met

wordsmith.

Voor en van Guus.

Hoi papa,

Al mijn hele leven ben je in m’n leven. Dat is best al even. Op deze 366e dag verwonder ik me in het bijzonder over het aantal keren dat je speciaal voor mij thuis bent gebleven. Dat is bijzonder. Ik voel me bewonderd. Overdonderd door alle aandacht. En dan tel ik niet eens de keren dat je niet thuis was, maar wel aan me dacht. Geen dag voorbijgegaan waarop ik jou niet zag. Voor je huilde en naar je lachte. Ben jij net zo benieuwd als ik naar mijn eerste woord?

Je zou het niet zeggen, maar zelfs zonder een woord te spreken, zit ik goed in m’n spreekwoorden. De appel valt niet ver van de boom. Ik droomde laatst dat ik de helft van jouw genen en de helft van mama’s genen heb gekregen. Ik weet nog niet zo goed wat dat betekent, maar kreeg gelijk een visioen dat ik hoop dat ik het later net zo goed als jullie zal doen. In de leven. Papa, blijf je nog even?

Want je weet: ik spreek nog niet. Maar als je me ooit leert praten, mag ik dan vragen? Ik heb er vast ontelbaar veel en weet je wat ik dan het liefste wil? M’n vragen aan jou vragen, tot in de lengte van dagen. Het geeft me zoveel vertrouwen dat ik weet dat ik altijd op mama en jou kan bouwen. En weet je, pap? Als ik val, sta ik op. Ik recht m’n rug en vecht me terug. Kom ik er zelf niet uit, beloof ik je dat ik bij een terugval op jullie terugval.

Papa, ik droomde laatst over bier en vrouwen. De komende 14 jaar moet ik er nog niks van weten, maar daarna ga ik er heel erg van houden. Dat weet je. Ik heb een maat, een homie, een vriend, een suikeroom, die leert me de kneepjes van het vak. Vak 410. Het sfeervak. Pap, mag ik later als ik groot ben ook met jou op stap?

X Guus.

Paradox.

Eeuwig Zonde.